พลายคุณชาย

จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องราวของช้างกำพร้าเชือกหนึ่ง ที่เราได้มีโอกาสรู้จักกัน...แม้เป็นเพียงเวลาสั้นๆ แต่ช่างมีความหมาย...

เจ้าชายน้อยของฉัน ๒๕๕๓

ผมชื่อ พลายคุณชาย อายุประมาณ 3 ปี กว่าๆ แล้วครับ ผมเป็นลูกช้างป่ากำพร้าแม่ ผมจึงไม่ได้ดูดนมแม่เหมือนลูกช้างตัวอื่นๆ ขาผมจึงโก่งและดูผิดรูปผิดร่างไป เมื่อไม่นานมานี้ผมเกิดเจ็บขาขึ้นมาจนต้องเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าขาของผมโก่งมากไม่แข็งแรงเลยสะโพกด้านซ้ายของผมน่าจะหลุด (คุณหมอไม่สามารถถ่ายภาพรังสีมายืนยันได้เนื่องจากบั้นท้ายผมใหญ่มาก) ส่วนขาหลังด้านขวาของผมหัก (สำหรับขานี้คุณหมอถ่ายภาพมายืนยันกับผมด้วย) นอกจากนี้กระดูกและข้อของผมยังไม่ปกติอีก สรุปแล้วผมคงไม่สามารถกลับมายืน 4 ขาอย่างสง่าผ่าเผยได้อีก ช่วงแรกๆคุณหมอให้ผมห้อยสายระโยงระยางค์เต็มไปหมดเพื่อให้ผมได้ปรับเปลี่ยนอิริยาบถบ้าง ไม่ต้องนอนซมอยู่บนเตียงอย่างเดียว คุณหมอบอกว่าจำเป็นต้องบังคับให้ผมได้ยืนบ้าง นั่งบ้าง เพราะไม่อยากให้ปัญหาแผลกดทับลุกลามเวลาผมนอนท่าเดียวนานๆ แรกทีเดียวผมรู้สึกขัดใจมากไม่อยากจะทำตามที่หมอบอกเพราะผมยังไม่ค่อยมีแรงและก็ไม่ชินกับสายพยุงตัวของผม แต่ต่อมาผมก็รู้สึกดี เพราะนอกจากจะให้ผมห้อยตัวต่องแต่งแล้ว คุณหมอยังให้ผมลงว่ายน้ำด้วยเพื่อให้ผมรู้สึกสบายตัวและได้ออกกำลังกาย จำได้ว่าวันแรกที่ต้องลงว่ายนำ้ผมรู้สึกกลัวมากไม่อยากลงแต่เมื่อผมได้ลงไปอยู่ในน้ำผมกลับตัวเบาสบายอย่างบอกไม่ถูกเวลาเดินหรือขยับตัวในน้ำผมไม่รู้สึกเจ็บเพราะน้ำช่วยพยุงตัวผมไว้ อย่างนี้นี่เองคุณหมอถึงให้พี่ควาญหิ้วผมลงน้ำทุกบ่ายแม้ว่าผมจะตัวหนักจนพี่ควาญบ่นปวดหลังไปตามๆ กัน (อดทนกันหน่อยพี่ควาญ คุณหมอกำลังสั่งเตียงขนาดพิเศษให้ผมอยู่ ผมแทบอดใจรอไม่ไหวเลยล่ะ) การได้ว่ายน้ำทำให้ผมแข็งแรงมากขึ้น ประกอบกับคุณหมอได้ให้ยาแก้ปวดและสารน้ำ (ถ้าเป็นคนก็เหมือนกับนอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลือนั่นแหล่ะ) ทำให้ผมรู้สึกดีและมีแรงมากขึ้นเดี๋ยวนี้ผมแทบจะรอชั่วโมงว่ายน้ำไม่ไหว อย่างไรก็ดีผมไม่อยากถูกรบกวนเพราะบางครั้งผมรู้สึกเครียดมากเวลาเห็นคนมามุงดูกันเยอะๆ ก็วันหนึ่งมีคนมาเที่ยว มาเยี่ยมเราจำนวนมาก หากทุกคนมาเยี่ยมผมตลอดผมคงไม่มีเวลาพักผ่อนจึงอยากจะขอความกรุณาทุกท่านให้กำลังใจผมอยู่ห่างๆ หากมีอะไรสงสัยสามารถติดต่อสอบถามทางเจ้าหน้าที่ได้เลยครับ

คุณหมอบอกกับผมว่าแม้จะไม่สามารถทำให้ผมกลับมายืนได้ปกติเหมือนลูกช้างตัวอื่นๆ แต่ก็อยากให้ผมมีคุณภาพชีวิตที่ดีขณะที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ยังไงก็ส่งกำลังใจมาให้ผมกันเยอะๆ นะครับ 

...พลายคุณชาย จากเราไปแล้วในวันที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ แต่เรื่องราวของมันยังติดอยู่ในใจของเราตลอดไป...

"ละอายที่เราไม่ได้อยู่กับเขาในนาทีสุดท้ายของชีวิต ละอายที่ยังไม่ได้ทำอะไรหลายๆ อย่างที่อยากทำให้ แววตาที่เข้มแข็งแต่ดูแล้วก่อให้เกิดอารมณ์อ่อนไหวง่ายดายยังคงติดตา จะขอจดจำและถ่ายทอดเรื่องราวของเขาไว้เป็นบทเรียนเพื่อเตือนใจเราตราบนานเท่านาน"